Apri il menu principale
Livone †
līvõ kēļ o rāndakēļ
Parlato inLettonia
Locutori
Totale0 (2013)
ClassificaEstinta
Tassonomia
FilogenesiLingue uraliche
 Lingue ugrofinniche
  Lingue finnopermiche
   Lingue finnovolgaiche
    Lingue finnosami
     Lingue baltofinniche
Codici di classificazione
ISO 639-3liv (EN)
Glottologlivv1244 (EN)
Estratto in lingua
Dichiarazione universale dei diritti umani, art. 1
Amād rovzt attõ sindõnd brīd ja īdlizt eņtš vǟrtitõks ja õigiztõks. Näntõn um andtõd mūoštõks ja sidāmtundimi, ja näntõn um īdtuoisõ tuoimõmõst veļkub vaimsõ.

La lingua livone[1][2] era una lingua baltofinnica parlata nelle aree più settentrionali della Lettonia, ai confini con l'Estonia.

Indice

Distribuzione geograficaModifica

Secondo Ethnologue il livone era parlato nelle aree settentrionali della Livonia, ai confini con l'Estonia. Questa lingua si è estinta nel 2013 con la morte dell'ultimo parlante nativo, Grizelda Kristiņa, all'età di 103 anni.[3]

Sistema di scritturaModifica

La sua ortografia è una derivazione sia di quella lettone sia di quella estone.

Alfabeto latino-livone:

A/a, Ā/ā, Ä/ä, Ǟ/ǟ, B/b, D/d, Ḑ/ḑ, E/e, Ē/ē, F/f, G/g, H/h, I/i, Ī/ī, J/j, K/k, L/l, Ļ/ļ, M/m, N/n, Ņ/ņ, O/o, Ō/ō, Ȯ/ȯ, Ȱ/ȱ, (Ö/ö), (Ȫ/ȫ), Õ/õ, Ȭ/ȭ, P/p, R/r, Ŗ/ŗ, S/s, Š/š, T/t, Ț/ț, U/u, Ū/ū, (Y/y), (Ȳ/ȳ), V/v, Z/z, Ž/ž.

Esempio di lingua scrittaModifica

MUSTĀ PLAGĀ VALSÕ

Kubbõ āt tuļ immõr satunnõd mingizt.
Mustā lupāt um vȯrd tutkām jūs.
Nǟlgalizt nīelõb min mȯistõmõt rõkūd
Sigžtūļ käds ikš dadžā ja ūgõb.
Mitikš äb tō ku sa kēratõkst pǟgiņ:
Um jõvīst, až sāina pǟl kēratõd "A".
Võid stalažod arrõ, až sainõ äb sȭita -
Ma vāgiž set kītõb, ku jõvīst tīed sa
Ja tikkiž ja tegīž um lagtõd sin tōmi
Sīest, mis sinnõn tīemõst ja mis sinā võid.
Až suggõbõd suodād ja revolūtsijõd,
Siz nustām sīes pāikal. Pǟdõ ka mēg.
Až nai ikškõrd vāldiž ka mäddõn tīeb sillõ.
Īezõ palābõd sīlmad, kus pīegiļtiz irm.
Siz grumā touvõd mäd' āndabõd villõ
Ja kõzzist pīkstõbõd pimdõd joud.
Ni īdskubs himnõ mēg lōlam īe pierrõ,
Sīest mēḑi ta kāitsõb ja sīnda ka tōks.
Sīest lōlam mēg: "Julgizt ni, veļīd, tīe jūrõ!"
Täuds sidāms oppõrmīel põrāndõks.
Leb Valst āigastsadā võilõb se kāngaz,
Mustā ku loptõmõt mōīlmarūim.
Kuņš īebõd pandõkst, kūoḑõd ja kuodād,
Täddõn nagrõs muidlõb kūolõn pǟlū.

NoteModifica

  1. ^ Emanuele Banfi (cur.), La formazione dell'Europa linguistica, La Nuova Italia, Firenze, 1993, p. 515
  2. ^ Péter Hajdú, Introduzione alle lingue uraliche, Rosenberg & Sellier, 1992, ISBN 88-7011-521-6.
  3. ^ Cos’è il livone, la lingua del nord che dieci persone cercano di salvare, Linkiesta. URL consultato il 17 febbraio 2019.

Altri progettiModifica

Collegamenti esterniModifica

Controllo di autoritàGND (DE4120240-5